Ervaring Ouders van Annemarie

Van spanningshoofdpijn naar een echte oplossing

Mijn dochter Annemarie (9 jaar)  is altijd een erg vrolijk kind geweest. Wel merken we dat ze veel nadenkt over wat er allemaal om haar heen gebeurt. Hierbij merkt ze vaak zelf het verschil met haar zusje erg. Dit benoemt ze dan ook regelmatig. We moeten dan ook vaak met Annemarie over zaken praten. Een half jaar geleden kreeg Annemarie wel eens hoofdpijn. Hier niet te veel aandacht aan besteed, maar het werd steeds erger. Er kwam buikpijn, duizeligheid en slecht slapen bij.  Annemarie moest bijna dagelijks huilen.

School was moeilijk (groep 6) en erg veel. Op school gaan praten, hier merkte ze het wel aan haar, maar konden geen oorzaak aanwijzen. Toen met Annemarie naar de dokter en deze stelde de diagnose: spanningshoofdpijn. We moeten vooral leuke dingen doen en proberen door te sporten haar te laten ontspannen. De directeur van school gaf de tip om met haar marcostherapie te gaan volgen. Annemarie heeft via de site zelf de keuze gemaakt om naar Charlotte toe te gaan. De eerste keer vond Annemarie erg spannend, toch zag ik al heel snel dat ze zich op haar gemak ging voelen. Ze kon goed vertellen welke klachten ze had. Na de behandeling kreeg Annemarie “huiswerk” mee. Ze moest papa vertellen dat ze het niet fijn vindt dat hij over zijn grenzen ging op zijn werk en daardoor verdrietig thuis was en we moesten het samen hebben over de geboorte van Annemarie.

De geboorte van Annemarie was erg moeizaam en ze heeft daarna nog een tijdje op de kinderafdeling gelegen en ik lag op de kraamafdeling i.v.m. keizersnee. Hierdoor konden we niet bij elkaar zijn zoals dat hoort. Samen met Annemarie hebben we mijn zwangerschapsdagboek doorgelezen en ik heb haar verteld wat ik wel en  niet leuk heb gevonden aan die tijd. Na die gesprekjes merkte ik aan haar dat ze knuffels van vroeger veel meer bij zich pakte in bed. Het ging veel beter met haar en ik was dan ook blij om weer een vrolijke Annamarie in huis te hebben.

Annemarie kreeg van Charlotte druppels om wat emoties los te krijgen. Dit heeft na twee weken een heftige reactie gegeven. ’s Morgens stapte ze uit bed en had meteen hoofdpijn en dat liet ze op een heel vervelende manier merken. ’s Avonds hebben we hier samen over gepraat en ik heb haar heel duidelijk verteld dat zij mijn grote schat is en dat verandert nooit, maar haar gedrag van dat moment daar word ik erg verdrietig van en ik kan er niets mee. Ik heb haar gevraagd wat ze graag zou willen als ze pijn had. Ze wil dan graag een knuffel, maar door haar gedrag word ik boos en hebben we er dus alle twee niets aan. Dit begreep ze en we zijn beide veranderd door deze confrontatie met elkaar.

Hierna een totaal andere Annemarie, weer vrolijk en veel lachen. Bij de tweede behandeling kreeg Annemarie nog een reiniging voor het lichaam en ze moest een Agaat om voor ’s nachts zodat Annemarie minder last heeft van de stralingen op haar kamer en dat ze beter kan inslapen. Annemarie moest voor die zuivering 1 ½ liter water per dag drinken. Dit heeft ze met veel plezier en precisie gedaan. Vlak voor onze derde behandeling heeft Annemarie een tekening gemaakt voor Charlotte met daarop: BEDANKT. Ze wist zelf dat ze weer lekker in haar vel zat en de behandeling bij Charlotte klaar is.  Dit had ze inderdaad heel goed aangevoeld, maar ik weet nu wel waar ik in het vervolg met Annemarie heen moet zodat zij zich lekker blijft voelen.


Namens een heel dankbare moeder…..